กล่องทุกกล่องที่วางอยู่ถูกเหล่านักเรียนรื้อดูจนหมด มันว่างเปล่าทุกกล่อง ทุกๆคนต่างผิดหวังมาก เดินกลับขึ้นห้องกันด้วยสีหน้าเศร้าสลด งานฉลองวันนี้คงต้องล่มลงกลางคัน ตอนนี้เหลือเพียงโมน่า ฟูมะ แองเจริส และสึสึรันสี่คนอยู่ในที่เกิดเหตุ
“นี่มันอะไรกัน!!” โมน่าตะโกนออกมาเมื่อเห็นเหตุการณ์เป็นดังนั้นและไม่รู้ว่าจะทำยังไง อีกสามคนมองเขา “ถ้าซานตาคลอสมีจริง ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นกัน” โมน่าพูดอย่างผิดหวัง เขารู้ว่าเพื่อนๆทุกคนคงรู้สึกไม่ต่างกัน
ปี๊บๆ เสียงจากโทรศัพท์ของสึสึรันดังขึ้น มีคนส่งข้อความมา สึสึรันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อ่านข้อความ แล้วเขาก็พูดขึ้นมา
“เฮ้ พวกนายดูนี่สิ ไม่ได้มีแต่ที่โรงเรียนเรานะ” แล้วเขาก็ยื่นโทรศัพท์ให้พวกโมน่าอ่านข้อความ
“เกิดเหตุประหลาด ของขวัญที่เตรียมไว้ในการฉลองเทศกาลคริสต์มาสหลายแห่งหายไปอย่างเป็นปริศนา ผู้แจ้งเหตุแจ้งตรงกันว่าของหายไปโดยไม่มีร่องรอยการแกะของห่อของขวัญและมีการแจ้งเข้ามาหลายแห่งทั่วทุกมุมโลกที่มีการเฉลิมฉลอง ตอนนี้ทางกรมตำรวจโลกยังไม่มีความเห็นใดๆทั้งนั้น บอกแต่เพียงว่านี่อาจเป็นการโจรกรรมธรรมดาๆและคนร้ายทำเป็นหมู่คณะ” แองเจริสอ่านออกเสียงให้ทุกคนฟัง
“นี่ไม่มีทางเป็นสิ่งที่เรียกว่า การโจรกรรมธรรมดา ดูเหมือน ของขวัญทุกชิ้นบนโลกจะหายไปหมดเลย” ฟูมะพูดขึ้น
โมน่าก็คิดว่าเรื่องนี่มันต้องไม่ธรรมดาเช่นกัน เขากำลังคิดว่าทำไมของขวัญทุกชิ้นหายไป แล้วก็นึกขึ้นได้
“เอ๊ะ มีอยู่ชิ้นนึงนะ ที่ไม่ได้หายไป” เขาพูดขึ้น สิ่งนี้เรียกความสนใจจากเพื่อนอีกสามคนของเขา
เขาหยิบกระดิ่งสีทองที่คล้องอยู่กับสร้อยคอของเขาขึ้นมา
“มันวางอยู่ที่ขอบหน้าต่างห้องชั้นเมื่อเช้าตรงที่ที่ชั้นวางถุงเท้าไว้” เขาอธิบาย
“นายจะบอกว่า นี่คือของขวัญจากซานตาคลอส” สึสึรันถามอย่างรู้ทัน
“แล้วจะให้คิดว่าเป็นอะไรได้ล่ะ เชื่อเถอะ อีกอย่าง เมื่อคืนชั้นฝันแปลกๆด้วยแต่นึกไม่ออกเลย ที่รู้ๆก็คือมีซานตาคลอส..”
“จะบอกว่านายฝันว่าซานตาคลอสขี่เรนเดียร์มามอบกระดิ่งนี่ให้นายในฝันแล้วมันก็มาอยู่ในมือนายตอนนี้น่ะนะ ให้ตายเหอะโมน่า” แองเจริสพูดขึ้นอย่างเหลือเชื่อ
“เรนเดียร์งั้นเหรอ!!” เขารู้สึกสะดุดใจกับสิ่งต่างๆเหล่านี้ มันคลับคล้ายคลับคลาว่าเขาได้ไปสัมผัสกับสิ่งเหล่านี้มา แต่ที่ไหน เมื่อไหร่ล่ะ คำตอบคือ ต้องเป็นในฝันแน่ๆ
แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้อีกอย่าง เขารีบวิ่งไปที่ท่อแก้ว มันยังคงทำงานอยู่ กระดาษชิ้นเล็กๆมากมายยังคงหมุนคว้างเป็นวงกลมอยู่ในนั้น เขาไม่รอช้า ยื่นมือเข้าไป
“เราเคยเจอเหตุการ์ณแบบนี้” โมน่าพูดกับตัวเอง แล้วหลับตา ภาพมากมายไหลเข้ามาในหัวเขา เขาเห็นตัวเองกำลังจะคว้าดวงไฟสีทองดวงหนึ่งในบรรดาดวงไฟสีฟ้าอ่อนจำนวนมากมาย เห็นตัวเองบินด้วยปีกสีดำ เห็นตัวเองควบคุมโซ่เร็วจี๋บนท้องฟ้า และเห็น
“ใช่แล้ว เรนเดียร์!!” เขาปะติดปะต่อทุกอย่างออกแล้ว และมีความคิดพิเรนบางอย่างที่ยังไม่ค่อยแน่ใจนัก
แองเจริส ฟูมะ และสึสึรันวิ่งตามมา
“นายเป็นอะไรงั้นรึ” ฟูมะถามงงๆเมื่อเห็นหน้าเขาฉายแววตื่นเต้น
“อยากไปเอาของขวัญมาให้ทุกคนหรือเปล่าล่ะ” เขาหันไปถามอีกสามคน ซึ่งตอนนี้งงหนักกว่าเก่า
โมน่าใจเต้นแรง ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงคิดจะทำแบบนี้ แต่ก็ไม่เคยรู้สึกแน่ใจอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต เขาถอดสร้อยที่คล้องคอเขาอยู่ออกมา แล้วเหวี่ยงมันขึ้นไปบนฟ้า กระดิ่งสีทองที่ห้อยอยู่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเมื่อถูกเหวี่ยงขึ้นไป
“ตอนนี้ชั้น จำได้ทุกอย่างแล้ว” เขามองกระดิ่งที่ถูกเหวี่ยงขึ้นไปสูงลิบ “มาสานต่อความฝันเมื่อคืนให้จบเถอะ โกลเด้นเบล!!”
สิ้นเสียงของเขา กระดิ่งฉายแสงสีทองสว่างจ้า เกิดเสียงดังเปรี้ยงเหมือนฟ้าผ่า และสิ่งที่โมน่า ฟูมะ แองเจริส และสึสึรันได้เห็นหลังจากนั้น
เรนเดียร์สีทองเทียมเลื่อนตัวหนึ่งทะยานอยู่กลางอากาศ มันร่อนลงมาจอดข้างหน้าโมน่า และก้มหัวให้ช้าๆ เขาลูบหัวมันและหัวเราะอย่างยินดี
“ฮะๆๆๆๆ จริงด้วย เห็นมั้ยล่ะ ของที่ชั้นได้มาจากซานตาคลอสเมื่อคืนน่ะ เชื่อรึยัง” เขาหันไปหาทั้งสามคนที่ยืนมองอยู่ ดูเหมือนว่าเพื่อนเขาอีกสามคนจะกลายเป็นรูปปั้นหินรูปคนโดนผีหลอกไปเรียบร้อย เพราะพวกเขายืนตัวแข็ง ตาเบิกกว้างอย่างสุดจะยอมรับภาพที่เห็นเบื้องหน้า
“จริงหรือนี่” สีสีรันพูดขึ้นมาก่อนเมื่อเวลาผ่านไปซักพัก เขาปาดเหงื่อที่หน้าและเดินมาดูเรนเดียร์ใกล้ๆ แต่ท่าทางเขายังไม่ไว้ใจนัก
“ยอดเลย ทำได้ไง” ฟูมะรีบวิ่งเข้ามาหาเขา พยายามเอามือมาลูบหัวโกลเด้นเบลบ้าง
“แล้ว เรนเดียร์นี่จะช่วยเราได้ไงล่ะ” แองเจริสยังคงยืนอยู่ที่เดิม เธอถามโมน่า
“โกลเด้นเบลพาเราไปที่ไหนก็ได้ เพราะงั้นชั้นจะไปที่โรงงานผลิตของขวัญของพวกซานตาคลอส และเอาของขวัญจากที่นั่นกลับมาให้เพื่อนๆแทนของขวัญที่หายไป” เขาตอบ และถามต่อไป “พวกนายล่ะ ว่าไง”
“ไปไหนไปกันสิเพื่อน” ฟูมะพูดแบบไม่ลังเลและกระโดดขึ้นไปบนเลื่อนทันที”ว้าว เบาะนุ่มชะมัด” เขาพึมพำ
“ชั้นก็... อยากไปเก็บข้อมูลที่โรงงานนั่นเหมือนกัน คงไม่เป็นไรนะ” แองเจริสพูดเหมือนกำลังจะไปทัศนศึกษาที่ไหนซักแห่ง แล้วก็ตามฟูมะขึ้นไป
“แล้วนายล่ะ” ฟูมะหันไปหาสึสึรัน
“ความจริง ออกนอกโรงเรียนโดยพลการแบบนี่มันผิดกฏ แต่เพื่อไม่ให้พวกนายเดือดร้อนชั้นจะไปด้วยก็แล้วกัน แล้วชั้นก็อยากรับผิดชอบเรื่องของขวัญด้วย” สึสึรันพูดทำให้เขาอดขำไม่ได้
“รับทราบเลย คุณประธานนนักเรียน เอาล่ะ ไปกันเถอะ” เขาลากสึสึรันขึ้นไปบนเลื่อนและหันไปบอกโกลเด้นเบล
“ขอพูดประโยคเมื่อคืนอีกครั้งละกันนะ โกลเด้นเบล หวังว่าหลังจากนี้ชั้นคงจะไม่พบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาบนเตียงอีกรอบ...” พูดมาถึงตรงนี้เขาก็ชักไม่ค่อยแน่ใจ แต่ก็พูดออกไปจนได้
“โกลเด้นเบล ไปโรงงานของพวกลุงๆซานต้ากันเถอะ!!” แล้วโกลเด้นเบลก็ตะกุยเท้าในท่าเตรียมพร้อม ประตูโค้งสีเงินที่ถูกสลักด้วยลวดลายงดงามปรากฏเบื้องหน้า แสงสีชมพูในนั้นยังสว่างจ้าเช่นเดียวกับภาพสุดท้ายที่เขาเห็นเมื่อคืน
ฟ้าววววว! แรงดึงของโกลเด้นเบลพาพวกเขาสี่คนพุ่งไปข้างหน้า และกระโจนเช้าสู่แสงที่จะนำไปสู่การผจญภัยครั้งใหม่


จบตอน